Hroboň Samo Bohdan

Hroboň Samo Bohdan (24 VIII 1820 Sielnica Liptowska - 24 VII 1894 tamże). Słow. poeta i filozof, piszący początkowo po czes., potem po słow.; przedstawiciel mesjanizmu słow. (pod wpływem m.in. Augusta Cieszkowskiego, a także Adama Mickiewicza ).

Po studiach H. dużo chorował i mieszkał u brata, ewang. proboszcza w Sielnicy. Często przebywał w Tatrach w Suchej Dolinie Sielnickiej , gdzie pod Białą Skałą  miał mały domek (pisze o tym Andrej Plávka  w swych wspomnieniach).W romantycznych wierszach H. występują nieraz Tatry , zwykle w postaci alegorycznej lub symbolicznej, w związku z jego rozmyślaniami nad przyszłością Słowaków i w ogóle Słowian (» symbolizm Tatr ). Dużo jego utworów pozostało w rękopisach; wśród opublikowanej poezji są np. wiersze: City u západu slunce pod Tatrau ("Gitřenka" 1840), Pozdravení Tater z ciziny ("Tatranka" 3, 1843, nr 1), "Tatrín" a dievka ludu ("Domový Kalendár" 2, 1885), Príchod spevca na salaš i odchod (tamże 5, 1888), Spev strážnych duchov nad slovenským horstvom ("Slovenské Listy" 1898, nr 25). Tatr i Podtatrza dotyczy też jego list pisany z Halle w 1842 (druk: "Slov. Pohlady" 1924) oraz: Dopisy zo Sielnice ("Národnie Noviny" 2, 1871), Národnie hry v Sielnici ("Slov. Pohlady" 4, 1884), Prechádzky po Slovensku ("Dom a Škola" 1886, nr 4). W rękopisie pozostał jego obszerny Denník z lat 1839-92.W 1965 H. został upamiętniony tablicą na ścianie domu kultury w Sielnicy Lipt.