Januszewicz Ludwik

Januszewicz Ludwik (31 XII 1909 Zawiercie - 9 VIII 1979 Isla de Margarita, Wenezuela). Taternik, alpinista, inż. mechanik (wawelberczyk).

W Tatrach uprawiał turystykę i w latach 1930-tych taternictwo w towarzystwie swego kuzyna Stefana Pruszkowskiego i in., przechodząc m.in. pn. ścianę ("kant") Mnicha  (w 1935) i trudniejszym wariantem pn. ścianę Żabiego Konia  (w 1937 ze Stanisławem Braunem ). Wśród jego nowych dróg jest np. I wejście prawym filarem pn.-wsch. ściany Rumanowego Szczytu  (w 1937 z Ruth Hale i W.H. Paryskim). Ogłosił wtedy dwa wspomnienia: W Rumanowym i Ganku ("Tat." 22, 1937-38, nr 1, przedruk w antologii J. Kolbuszewskiego Czarny Szczyt, Kr.1976) oraz Północna ściana Żabiego Konia ("Tat." 22, nr 5).W 1938 był członkiem wyprawy KWPTT w Alpy Zach. i wspinał się tam głównie z Tadeuszem Pawłowskim.W 1939 jako oficer rezerwy walczył w kampanii wrześniowej, potem wywieziony ze Lwowa na wsch., był drwalem w lasach Karelii.

Następnie z wojskiem Andersa dostał się przez Persję do Palestyny, gdzie spotkał się z T. Pawłowskim  i prawie do końca wojny byli razem, walcząc pod Monte Cassino, Ankoną itd.W okresie tym znaleźli okazję, aby wspinać się wsp. w górach Ruwandiz w Iraku w ramach szkolenia wojsk. w zimie i lecie 1943 (opisał to Pawłowski: W górach Kurdystanu, "Tat." 1947, nr 6). Poprzednio, w 1942, weszli też razem na najwyższy szczyt Antylibanu na granicy Syrii i Libanu. Po wojnie J. wspinał się w Apeninach w lecie i zimie 1946, m.in. z Witoldem Orłowskim, i pisał o tym: Przygoda na Vettoretto ("Tat." 1948, nr 3-4).

Następnie był w Anglii, skąd w 1948 wyjechał do Wenezueli. Pracował tam w przedsiębiorstwie kopalnianym i został nacz. inżynierem. Odwiedzał najwyższe góry Wenezueli, Sierra Nevada de Mérida, ale chodził tam już tylko dolinami, tęskniąc do Tatr. Zmarł nagle w czasie wycieczki na karaibską wyspę.