kijki narciarskie

Używane są przez narciarzy do ułatwienia i przyspieszenia posuwania się do przodu, do utrzymywania równowagi, przy wykonywaniu skrętów, a dawniej służyły też często do hamowania pędu. Kształt, długość i różne in. cechy k.n. uległy z biegiem czasu zmianom, a obecnie istnieją też ich odmiany zależne od rodzaju uprawianego narciarstwa: turystycznego i sportowego (inne k.n. do konkurencji zjazdowych, inne do biegów). W Tatrach narciarze brali wzory k.n. z Alp. W początkach narciarstwa tatrz., zarówno w turystyce narc. jak i w zjazdowych zawodach narc. używano jednego długiego (do 2,5 m) i grubego kija bambusowego lub leszczynowego, bez kółka u dołu. Już przed I wojną świat. upowszechniło się w Tatrach i w ogóle w Polsce stosowanie dwóch krótszych i cieńszych k.n. z kółkiem u dołu; wyrabiano je z leszczyny, bambusu i tonkinu. Był też rzadziej spotykany model pośredni składający się z dwóch kijków leszczynowych, które można było (w celu lepszego hamowania przy zjeździe) połączyć w jeden grubszy kij. Przed II wojną świat. zaczęto kijki wyrabiać również z rurek z lekkiego metalu, a po wojnie także z żywic epoksydowych. Do chodzenia po górach bez nart po terenie zaśnieżonym i łatwiejszym bezśnieżnym, taternicy i alpiniści używają też od dawna kijków narc. ( z kółkami lub bez); ułatwia to posuwanie się w górę i zmniejsza wysiłek.