Kitaibel Pál

Kitaibel Pál (3 II 1757 Nagy Marton = Mattersdorf, komitat Sopron - 13 XII 1817 Parád).

Wybitny botanik węg., prof. chemii i botaniki na uniw. w Peszcie.

W 1795 botanizował w Tatrach z F.A. Waldsteinem i T. Maukschem . Próbował wtedy wejść na Łomnicę . W 1804 odbył wycieczkę na Krywań i zwiedził Orawę , wchodząc na Wielki Chocz i Babią Górę. Pierwszy opisał niektóre rośliny tatrz., np. skalnicę tatrzańską (Saxifraga wahlenbergii), która jest endemitem Karpat Zachodnich. Dużo roślin ze Spisza i Tatr dostarczał mu » Thomas Mauksch.

Z licznych prac Kitaibela Tatr dotyczy np. tom I wspaniałego trzytomowego dzieła Descriptiones et icones plantarum rariorum Hungariae (Viennae 1802-12), wydanego wsp. z Waldsteinem, oraz tom II jego dzienników podróży Diaria itinerum Pauli Kitaibelii (Bp.1945).

Dużo wiadomości o florze Tatr i Podtatrza miało zawierać wielkie planowane dzieło Botanica geographica Hungariae, do którego K. zebrał obfite materiały (m.in. od T. Maukscha), nie zdążył jednak tego dzieła napisać, a materiały uległy rozproszeniu. Zielnik Kitaibela, b. uszczuplony, jest w Budapeszcie.