koszar

W Tatrach Pol. oznacza zagrodę dla owiec, zbudowaną zwykle z przenośnego płotu, a tylko wyjątkowo z kamiennego murku. Celem takiego przenośnego k., w którym trzyma się owce przez noc, jest kolejne nawożenie poszczególnych kawałków polan górskich (k. codziennie jest przesuwany na in. miejsce). Takie nawożenie nazywa się koszarzeniem lub koszarowaniem.

K. bywa też używany do zgromadzenia owiec przed ich dojeniem; wtedy posiada otwory (okienka) do kolejnego wypuszczania owiec, lub też część jest odgrodzona od reszty jako » strąga. K. (do koszarzenia) i strąga (do dojenia) mogą więc być osobno, lub tworzyć jedną całość. K. stały i zbudowany z kamiennego murku, gałęzi itd. nazywa się mraźnicą; jest to właściwie rodzaj strągi.

W Tatrach Słow. koszar (słow. košiar) oznacza albo zagrodę dla owiec (jak w Tatrach Pol.), albo też szałas lub kolebę pasterską. W Tatrach istnieją nazwy geogr. wywodzące się z jednego i drugiego znaczenia słowa koszar, ale czasem nie wiadomo z którego.