Kotarbiński Janusz

Kotarbiński Janusz (30 VIII 1890 Gołonóg k. Będzina - 13 I 1940 Zakopane).

Malarz (studia w warsz. SSP) i literat, osiadły w Zakopanem od ok. 1919, czł. stowarzyszenia "Sztuka Podhalańska". W czasie I wojny świat. walczył w Legionach Polskich.

Od przybycia do Zakopanego malował głównie pejzaże tatrz. (np. Potok górski w Zakopanem, Skarb pod Pisaną ) i portrety, także górali, np. Baca Jan Tyrała, Baca Wojtek Duch, Harnaś Jan Mateja, Stary góral Sabała Krzeptowski. Wystawiał w Warszawie (od 1910), Zakopanem (od 1917), Łodzi (1924) i Budapeszcie (1930, Międzynar. Wystawa Krajobrazu Górskiego).

K. jest autorem polichromii w kościele parafialnym w Zakopanem, m.in. przedstawiającej osiem błogosławieństw, a wykonanej w 1932-34; sportretowani w nich są Władysław Zamoyski , Brat Albert (Adam Chmielowski)  i ks. Józef Stolarczyk na tle krajobrazu podhalańskiego. K. projektował też dwa witraże figuralne w prezbiterium.

Wydał Nowele tatrzańskie (Za. 1923), ozdobione własnymi linoleorytami. Zapisał opowiadanie bacy Jamioła o śpiących rycerzach w Kościeliskiej Dolinie ("Wierchy " 2, 1924). Zgromadził zbiór spinek i in. okazów sztuki góralskiej, który odkupiło potem Muzeum Tatrz. w Zakopanem . Brał udział w badaniu jaskiń tatrz. (Pisana Jaskinia  w 1923).