Biała Skała

Ostatni ku zach., uwieńczony białymi skałami (stąd nazwa) szczyt w gł. grani Tatr, oddzielony od Siwego Wierchu Białą Przełęczą. Na mapach i w literaturze nazwa B.S. jest czasem przeniesiona mylnie na Rzędowe Skały w zach. grani Siwego Wierchu.

Biała Skała;

W zach. grani B.S., zaraz za siodłem Białych Wrótek (przez które wiedzie znakowany szlak tur.), sterczy wśród lasu ale jeszcze w gł. grani Tatr wybitna, urwista turnia, Mała Biała Skała, a zaraz za nią Jaworzyńska Kopa (1283 m). Wierzchołek Jaworzyńskiej Kopy stanowi zwornik, od którego ku pd.-zach. odchodzi długa boczna grań Tatr, ciągnąca się poprzez Jaworzyńską Przełęcz, Huciańską Golicę i Kwaczańską Przełęcz aż do Ostrego Wierchu Kwaczańskiego (nad Kwaczanami). Natomiast od Jaworzyńskiej Kopy ku pn.-zach. opada lesisty stok z niewybitnym wododziałem (jest to gł. grań Tatr ) na Wyżnią Huciańską Przełęcz.

Na długim, częściowo skalistym grzbiecie odchodzącym od B.S. ku pn.-wsch. utworzono w 1974 rezerwat przyr. o pow. 31 ha, zwany "Upłazki" ("Úplazíky"); obejmuje skały i las.

Od ok. 1920 do 1943 r. na B.S. i koło niej szukał uparcie złota i ukrytych skarbów legendarnego Janosika mieszkaniec Zuberca, J. Baňáry, nawet rozkuwając i rozsadzając skały (ślady tego są nadal widoczne). Przy tej okazji odkrył na wys. ok.1300 m Jaskinię w Białej Skale.

Zob. też: Hala Biała Skała oraz Hroboň Samo Bohdan.

---