Mięguszowiecka Przełęcz

Mięguszowiecka Przełęcz (2307, 2307 m) lub Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem, także po prostu Przełęcz pod Chłopkiem; Mengusovské sedlo; Wildererjoch; Vadorzó-hágó. PS. Szeroka przełęcz między Pośrednim Mięguszowieckim Szczytem a Czarnym Mięguszowieckim Szczytem.

Przejście przez M.P. - przez długi czas uchodzące za trudne i zwane Kłusowniczą Ścieżką - stanowi krótkie i dogodne połączenie Morskiego Oka i w ogóle Doliny Rybiego Potoku z Mięguszowiecką Doliną. W 1886 i nast. latach przejście to zostało ułatwione przez Tow. Tatrz. dzięki wkuciu klamer i wysadzeniu skał.

Kłusownicy góralscy znali to przejście już w I poł. XIX w. Pierwsze przejście znanych osób: Edward Homolacs jun., Stanisław Homolacs, Władysław Koziebrodzki, Ernst Schauer, Józef Stolarczyk, Stanisław Wodzicki oraz przew. Krzeptowscy, Samek, Maciej Sieczka, Jędrzej Wala starszy i pięciu góralskich tragarzy w 1861; przejście to opisał Koziebrodzki (zob. niżej). Bardziej znany jest opis in. przejścia przez M.P.: w książce Stanisława Witkiewicza Na Przełęczy. Pierwsze wejście zimą: Mieczysław Lerski i Jerzy Maślanka w 1910.

Nazwa M.P. pochodzi od Mięguszowieckiej Doliny i od Chłopka, tj. niewielkiej turniczki sterczącej w grani ponad przełęczą od wsch. i dobrze widocznej od Morskiego Oka. Nazwa niem. i węg. nawiązuje do dawnych użytkowników przejścia przez tę przełęcz: niem. Wilderer i węg. vadorzó to kłusownik.

Lit. - Władysław Koziebrodzki: Polowanie na kozice w Tatrach. "Kłosy" 1875, nry 526-528 oraz "Łowiec" 1888.