Różycki Ludomir

Różycki Ludomir (18 IX 1883, nie 6 XI 1884, Warszawa - 1 I 1953 Katowice, poch. w Warszawie na cment. powązkowskim w alei zasłużonych). Wybitny kompozytor operowy i symfoniczny (konserw. warsz. 1904 i studia w Berlinie 1905-07), czł. grupy kompozytorów Młoda Polska (z Mieczysławem Karłowiczem, Karolem Szymanowskim, Grzegorzem Fitelbergiem i in.). Prof. Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie (1930-39) i Katowicach (1945-52).

W Zakopanem i Tatrach bywał od 1905, kiedy mieszkał u Witkiewiczów i spotykał się ze Stefanem Żeromskim, Tadeuszem Micińskim, Mieczysławem Karłowiczem i Stanisławem Przybyszewskim. O wrażeniach z wycieczek w Tatry pisał w listach, które się zachowały i były częściowo publikowane.

Wśród twórczości kompozytorskiej R. jednym z najpopularniejszych utworów jest balet Pan Twardowski (1920), którego fragmentem jest Taniec zbójnicki z góralami. Wcześniejszy poemat symfoniczny R. Pan Twardowski (1906) zaginął. R. skomponował też osobno Tańce góralskie oraz pieśń do słów wiersza Tadeusza Micińskiego Fioletowe góry. Pod koniec życia zabrał się do komponowania baletu Janosik, ale już tego nie zrealizował.

Lit. - "SMP" 2, 1967 (Jan Prosnak i Władysław Malinowski). - Marcin Kamiński: Ludomir Różycki. Bydgoszcz 1987.