Tatry Polskie

Tatry Polskie; Polské Tatry; Polnische Tatra; Lengyel Tátra. P. Część Tatr znajdująca się na terenie Polski, a sięgająca od Żabiej Grani i Rysów na wsch. aż po Wołowiec, Rakoń, Bobrowiec i Furkaskę na zach.; ku pd. sięga do gł. grani Tatr. T.P. obejmują zachodnią część Tatr Wys. i wschodnią część Tatr Zach. oraz doliny od Doliny Rybiego Potoku na wschodzie aż po Chochołowską Dolinę na zachodzie. Nazwa Tatry Polskie jest w powszechnym użyciu co najmniej od 1860 i mn.w. od 1900 jako jedyna na określenie wyżej opisanej części Tatr. W XIX w. dla tej samej części Tatr używano też nazw: Tatry Nowotarskie (częściej), Nowotarskie Hale (rzadziej), a także Tatry Galicyjskie (Galizische Tatra). O wiele dawniej (w Polsce przedrozbiorowej) trafiało się określenie Tatry Sądeckie. W literaturze obcojęzycznej równoznaczne nazwy Tatr Polskich oznaczają zwykle ten sam obszar co nazwa pol. (od Rysów po Wołowiec), ale czasem jedynie łańcuch górski od Świnicy po Wołoszyn jest określany jako Polnische Tatrakette, Lengyel Tátra hegysora.