Wołowiec

Wołowiec (2064, 2063, 2064 m); Volovec. PS. Wybitny szczyt w gł. grani Tatr Zach., wznoszący się w jej punkcie zwornikowym nad dolinami: Chochołowską, Jamnicką i Zuberską. W Wołowcu odgałęzia się od gł. grani Tatr Zach. długa grań boczna, która biegnie ku pn. przez Rakoń i Długi Upłaz, a potem od Grzesia jednym ramieniem dalej ku pn. przez Bobrowiec i Furkaskę, a drugim ku zach. do Osobitej. Na W. wchodzono od dawna: pasterze, myśliwi, kartografowie, naukowcy i turyści.

W latach międzywoj. juhasi z Chochołowskiej Hali oznaczali ten szczyt zarówno nazwą Wołowiec jak i nazwą Hruby Wierch, ale przeważnie tą drugą, a nazwę pierwszą uważali za obcą, "pańską". W literaturze przypuszczano, że nazwę Wołowiec wprowadzili przewodnicy zakopiańscy.

Otóż, jak to często w Tatrach bywało, już b. dawno szczyt ten otrzymał inną nazwę od pol. pasterzy na swych pn. stokach (Hruby Wierch), a inną nazwę od pasterzy słow. z południa (Volovec). Na dawne mapy austr. (a z nich na polskie) dostała się nazwa słow., z map wzięli ją pol. badacze Tatr i turyści, a od nich słyszeli ją przewodnicy zakop. i upowszechnili. Jeden tylko Ludwik Zejszner, który wchodził w bliższe kontakty z miejscowymi pasterzami, a nie tylko z zawodowymi przewodnikami, już w 1849 nazywał wspom. szczyt Hrubym Wierchem. Następnie Alojzy Alth w 1879 pisał, że juhasi z Chochołowskiej Hali nazywają ten szczyt Hrubym Wierchem, ale sam stosował nazwę Wołowiec. W pol. piśmiennictwie i na mapach utrwaliła się jedynie nazwa Wołowiec.