zjazd na linie

zjazd na linie lub po prostu zjazd. Stosowany w górach przez taterników i alpinistów sposób opuszczania się na zawieszonej linie, aby pokonać w dół b. strome miejsca, których nie da się przejść zwykłą wspinaczką, czasem też w celu uzyskania większego bezpieczeństwa lub z konieczności pośpiechu.

Przy normalnych sposobach zjazdu potrzeba dwa razy tyle liny ile wynosi wysokość pokonywanego zjazdem miejsca, gdyż linę zakłada się podwójnie, aby móc ją potem od dołu za jeden koniec ściągnąć i zabrać. Jako punkt zawieszenia liny służy odpowiedni blok lub ząb skalny, specjalnie wbity hak itp.

Zwykły sposób to zjazd w kluczu (np. w kluczu zjazdowym Dülfera). Klucz jest to sposób owinięcia liny wokoło ciała (np. wokoło pr. uda i lw. barku) tak, aby móc zjeżdżać bezpiecznie, z regulowaną szybkością i bez większego wysiłku. Można też zjazd ułatwić przez odpowiednie użycie pętli i karabinków lub specjalnych urządzeń.

Taternik zjeżdżając na linie albo opiera się (odpycha) stopami od skały, albo - przy tzw. zjeździe wolnym - wisi na pionowo zwisającej linie, w pewnej odległości od skały.

W Tatrach zjazdy na linie rzadko przekraczają 30 m, ale na wyprawach ratunk. - przy stosowaniu lin stalowych i in. odpowiedniego sprzętu - dochodzą do kilkuset m.