Chałubiński Ludwik

Chałubiński Ludwik (2 lub 20 VIII 1860 Warszawa - 17 IV 1933 Zakopane, poch. w grobowcu ojca na starym cment.), syn » Tytusa Chałubińskiego. Inż. chemik, taternik.

Był jednym z najlepszych taterników swoich czasów i znał całe Tatry (Wys., Zach. i Biel.) jak mało kto wtedy. Chodził po tych górach od 1874 (gdy miał lat 14) do 1911, początkowo w towarzystwie swego ojca (np. w 1876 był razem z nim na Wysokiej). Dokonał I wejścia na Mięguszowiecki Szczyt (w 1877), co było czołowym osiągnięciem w ówczesnym taternictwie. Dokonał też III wejścia na Durny Szczyt (1881), II wejścia na Baranie Rogi (1884) i I znanego wejścia na Młynarza (ok. 1885).

W 1884 i 1885 był w Alpach, gdzie wszedł na Grossglockner (3798 m) oraz z Karolem Potkańskim na Aletschhorn (4195 m). W 1901 osiadł na stałe w Zakopanem. W 1911 był na swej ostatniej wycieczce tatrz. i wszedł wtedy na Żłobisty Szczyt , po raz pierwszy w życiu używając liny.

Razem z siostrą, Jadwigą z Chałubińskich Surzycką, w 1890 darował parcelę w Zakopanem na postawienie pierwszego budynku Muzeum Tatrz .; budynek ten, po opuszczeniu go w 1921 przez Muzeum Tatrz., przebudowano na Dom Wycieczkowy im. Stolarczyka. Ch. w 1928 został czł. hon. STPTT.