Czerwone Wierchy

Popularne w okresie letnim Czerwone Wierchy  (Červené vrchy. PS) to grupa czterech szczytów: Kondracka Kopa (2005, 2005 m), Małołączniak (2096, 2096 m), Krzesanica (2123, 2122 m) i Ciemniak (2096, 2096 m). Grupa ta - posiadająca wiele bocznych grzbietów, obejmujących liczne boczne dolinki - wznosi się nad Kondratową Doliną, Doliną Małej Łąki, Kościeliską Doliną z jej odnogami i Cichą Doliną. Widok z Czerwonych Wierchów jest słynny ze swej piękności i rozległości, a wycieczka na nie zwykłymi drogami w zasadzie nietrudna, jednakże łatwo jest zabłądzić w urwiska, jakimi są przeważnie podcięte trawiaste kopuły szczytowe Czerwonych Wierchów. Pociągnęło to za sobą liczne wypadki śmiertelne w tej grupie górskiej.

Czerwone Wierchy mają bardzo ciekawą i złożoną budowę geol. Na fałdzie skał osadowych leżą tzw. czapki tektoniczne granitowe. Ścieżka więc grzbietem Cz.W. prowadzi to przez podłoże skalne osadowe, to znów przez krystaliczne łupki i granity. Stąd i roślinność Cz.W. jest nadzwyczaj różnorodna, zależna od składu podłoża w danym miejscu. Teren Cz.W. jest jednym z najbogatszych terenów roślinnych w Tatrach.

Nazwa Czerwone Wierchy pochodzi od rośliny zwanej sitem skuciną (Juncus trifidus); zarasta ona obficie te wierchy i na jesieni czerwienieje. Dawniej Czerwonym Wierchem nazywano jedynie Małołączniak, ale potem nazwę tę w liczbie mnogiej rozszerzono na wszystkie cztery szczyty tej grupy.