Dojście do otworu Jaskini Raptawickiej (fot. Dariusz Bartoszewski)

Otwór główny ma średnicę 3 metrów. Nad nim znajduje się mały otworek prowadzący do dwóch studzienek wypadających w stropie jaskini. Otwór główny prowadzi w dół progiem 4 m wysokości ubezpieczonym stalową drabiną do obszernej sali o wysokości ok. 10 m. Z sali tej w prawo prowadzi w dół długi na 30 m ślepy korytarz z boczną szczeliną. W lewo znajduje się również opadający w dół korytarz o długości 20 m. W jego końcowej części można przedostać się do ciasnej szczeliny o równoległym do korytarza przebiegu. Główny ciąg prowadzi na wprost do następnej sali, z której biegną w lewo dwa łączące się korytarze. Dalej na wprost można przedostać się przez ciasny przełaz do kolejnego obszernego korytarza z kapliczką na ścianie.

Jaskinia ma charakter zawaliskowy. Pod otworem utworzył się stożek nasypowy. W jaskini występują otoczaki wapienne, a w końcowej części piasek i żwir. W namulisku znaleziono kości zwierząt plejstoceńskich. Wilgotność jest zmienna. Cyrkulacja powietrza i rozkład temperatur pozwalają postawić hipotezę, ze jaskinia ta stanowi górny otwór systemu Jaskini Mylnej.

Na krawędzi otworu (fot. Dariusz Bartoszewski)

Wstępna sala (fot. Dariusz Bartoszewski)

historia poznania:

Jaskinia znana była od dawna. Od czasu doprowadzenia ścieżki do Jaskini Mylnej w 1886 r. była licznie odwiedzana. Pierwszy jej opis i plan opublikował Jan Gwalbert Pawlikowski w 1887 r., od tego czasu drogę opisują wszystkie przewodniki tatrzańskie.

Wstępna sala Jaskini Raptawickiej (fot. Dariusz Bartoszewski)

Widok spod Jaskini Raptawickiej na dno Doliny Kościeliskiej (fot. Dariusz Bartoszewski)