Galica Andrzej

Galica Andrzej (27 XI 1873 Biały Dunajec - 6 VI 1945 Majdan k.Piotrkowa Trybunalskiego, poch. w Bęczkowicach, prochy przeniesione w 1973 na nowy cment. w Zakopanem).

Literat (pisał też w swej rodzimej gwarze podh.), z zawodu inż. budowy dróg i mostów, walczył w Legionach Polskich, a po wojnie był zawodowym wojskowym do 1931 (dochodząc do stopnia gen. bryg.), także posłem (1928-35) i senatorem (1935-39). Był działaczem regionalnego ruchu podh. i Związku Podhalan. W zorganizowanych przez siebie pułkach strzelców podh. wprowadził mundury o regionalnych elementach podh., utrzymane do dziś w niektórych jednostkach wojskowych.

W jego twórczości lit. jest dużo utworów o tematyce podh. i tatrz., np. dramat Przysięga (Kr. 1909, z przedmową Władysława Orkana , wystawiony w Przemyślu), pieśń dramatyczna Janosik (Wa. 1922, wystawiona w krak. teatrze w 1923) oraz nowele i artykuły w czasopismach, m.in. Przyczynek do charakterystyki ludu na Podhalu ("Promień" 1900, nr 4, pod pseud. A. Wirchoń), Młodym Podhalanom ku pamięci ("Wierchy " 1928). Jego cztery gawędy ogłosił Włodzimierz Wnuk w swej antologii Gawędy Skalnego Podhala (wyd. 2, Kr. 1969 i wydania nast.). Inne utwory G. i jego wspomnienia pozostały w rękopisach.

Już w 1919 G. otrzymał godność obywatela hon. Nowego Targu, a w Białym Dunajcu i Szaflarach są ulice jego imienia.