Gombrowicz Witold

Gombrowicz Witold (4 VIII 1904 Małoszyce k. Opatowa - 25 VII 1969 Vence k. Nicei, Francja).

Powieściopisarz, dramaturg, eseista, z wykształcenia prawnik. Od VIII 1939 przebywał za granicą, gł. w Argentynie i Francji.

Z lat międzywoj., kiedy bywał często w Zakopanem (ale mało w Tatrach ), najbardziej znana jest jego groteskowa powieść Ferdydurke (Wa. 1937) i utwór sceniczny Iwona, księżniczka Burgunda ("Skamander" 1938, nr 93-98). W 1933-39 często pisywał do czasopism, m.in. felietony dotyczące Zakopanego i Tatr, np. Szczyty - pensjonarki ("Kur. Poranny" 1937, nr 280), Niedole zakopiańskie ("Czas" 1938, nr 57).

Po wojnie publikował gł. za granicą, ale także w Polsce, np. powieść Trans-Atlantyk i dramat Ślub, wydane razem (Paryż 1953 i Wa. 1957). Wiele utworów G. ukazało się w tłumaczeniach na kilkanaście języków. Do tematyki zakop. i tatrz. powrócił G. w swej makabryczno-groteskowej powieści Kosmos (Paryż 1965), której akcja rozgrywa się w znacznej części w Kościeliskiej Dolinie . Dzieła zebrane Gombrowicza (Paryż 1969-73, t. 1-10) zawierają Kosmos (w t. 5) i przedwojenne felietony zakop.-tatrz. Całą jego twórczość zaczęto też drukować w Polsce pt. Dzieła (Kosmos w t. 5, Kr. 1986). Duży fragment Kosmosu i felieton Niedole zakopiańskie przedrukowano w antologii Romana Hennela Kpiarze pod Giewontem (Wa. 1987).