lodowce

Są to masy lodu, utworzone powyżej linii wiecznego śniegu (lodowce górskie) ze zbitego, topniejącego i zamarzającego, przekrystalizowanego śniegu, będące w stałym ruchu spływającym (jęzor lodowca). L. w Tatrach istniały ok. miliona lat temu, w okresie ogólnego ochłodzenia klimatu, w tzw. plejstocenie (dawna nazwa: dyluwium). Znacznie później, gdy klimat się już na dobre ocieplił, lodowce ustąpiły, stopniały (» zlodowacenie Tatr).

Wśród geomorfologów i glacjologów panuje pogląd, że obecnie w Tatrach lodowce w znaczeniu alpejskim nie istnieją, gł. z braku większych powierzchni akumulacyjnych powyżej linii wiecznego śniegu (w Tatrach ok. 2300 m). Jednak niektórzy badacze uważają, że np. w Dzikiej Dolinie pod Łomnicą, w Śnieżnej Dolinie, w Mięguszowieckim Kotle, w Kotle pod Rysami są małe "lodowczyki".

Wszystkie te "lodowczyki" nie posiadają jednak właściwych cech alpejskich lodowców: nie mają części akumulacyjnej (pole firnowe) i części ablacyjnej (jęzor lodowca), brak im ruchu spływającego, nie mają (nawet największe) tzw. niebieskiego lodu, szczeliny powstały nie na skutek ruchu lodowca, lecz z powodu osiadania płatu śnieżnego podtopionego od spodu. Jest to rodzaj mniejszych lub większych pól firnowych, tzw. » śnieżniki.