Nowobielska Hanka

Nowobielska Hanka (pseud.), właśc. Jarosława Janina Fiutowska (od 1937), z domu Łukasiewiczówna (11 V 1912 Łuczany k. Lwowa - 3 II 1992 Białka Tatrz.), córka nauczycieli. Poetka podh., zaliczana do ludowych ze względu na rodzaj twórczości (przeważnie w gwarze podh.), oryginalnej w stylu i głównie lirycznej. Od dzieciństwa mieszkała w Białce Tatrz.

Pisała przede wszystkim wiersze, ale także gawędy o tematyce podh. i tatrz. Wśród wierszy związanych z Tatrami są np.: Góry moje, Śleboda, Wantule, Dziwozony, Sabała, Kwitnące skoruse, a tematyka zbójnicka pojawia się w wierszach Zbójnickie talary i Janosik .

Utwory swoje ogłaszała od 1936 w czasopismach, a także w antologiach jak: Poezja Młodego Podhala (Kr. 1937), Gawędy Skalnego Podhala (Wa. 1960 i wydania nast.), Od Bugu do Tatr i Bałtyku (Lublin 1965), Wiersze proste jak życie (Wa. 1966), Wieś tworząca (II-VII, 1966-83), Antologia współczesnej poezji ludowej (Wa. 1967 i wydania nast.). Wybór swych wierszy wydała też dwukrotnie osobno: Kukułecka (Wa. 1970) i Ugwarzania z kotem (Wa. 1980).

Lit. - Stanisław Sierotwiński: Liryka Hanki Nowobielskiej na tle literatury ludowej. "Rocz. Nauk.-Dydakt. WSP w Krakowie" 1963. - Włodzimierz Wnuk: Na góralską nutę. Wa. 1975 (rozdz. Poetka z Białki Tatrzańskiej ). - Witold Turant: Poetyckie gazdowanie . "Katolik" (Katowice) 1986, nr 11.