Ostry Szczyt

Ostry Szczyt (2356, 2360 m), pierwotnie Śpiczasty Szczyt; Ostrý štít, dawniej Končitá veža i Končistá veža; Spitzer Turm; Hegyes-torony. S. Wznosi się między Jaworowym Szczytem a Małym Lodowym Szczytem, nad Jaworową Doliną i Staroleśną Doliną. Jest to stosunkowo niewielki, ale urwisty szczyt.

Zrazu uchodził za niedostępny i w dziejach taternictwa odegrał przełomową rolę. Po wielu próbach różnych taterników został wreszcie zdobyty; I wejście: Karol Englisch z matką Antoniną oraz przewodnicy Johann Hunsdorfer sen. i Johann Strompf w 1902. Wejście odbyło się drogą, która jest dość trudna, ale dziś jedna z najłatwiejszych na ten szczyt (od pn.).

Drugą przełomową datą w dziejach tego szczytu i taternictwa było I wejście jego pd. ścianą: Simon Häberlein z towarzyszami (Katherine i Maximilian Bröske) w 1905. Wejście to, b. trudne, należało przez jakiś czas do najtrudniejszych w Tatrach.

Lit. - Karol Englisch: Wzięcie Śpiczastego Szczytu. "Prz. Zakop." 1902, nr 50 i 52. - Simon Häberlein: Fünf Tage in der Hohen Tatra. "Jahrb. UKV" 33, 1906. - Bolesław Chwaściński: Ku nie zdobytym szczytom. Wa. 1987.