Schröter Adam

Schröter Adam, także Schroeter, Schroetter itp. (ok. 1525 Żytawa nad rzeką Nysą lub miasto Nysa - ok. 1572). Poeta piszący po łacinie. Studia za granicą i od 1552 w Akademii Krakowskiej. Autor elegii, epigramatów, panegiryków i poematów opisowych, m.in. o Niemnie i Wieliczce.

Głównie przebywał zapewne w Krakowie, ale bywał też w Kiezmarku na dworze » Olbrachta Łaskiego, któremu poświęcił panegiryk: Psalmus XCI in honorem Alberti a Lasco carmine saphico (Cracoviae 1565); treść tego zaginionego utworu nie jest obecnie znana. S. jest też autorem poematu o kopalniach soli w Wieliczce: Salinarum Vielicensium iucunda ac vera descriptio, carmine elegiaca (Cracoviae 1553 oraz wydania nast. i przedruki); w utworze tym znajduje się jedna z najwcześniejszych drukowanych wzmianek o Tatrach, ale S. nazywa je po prostu Karpatami. W pol. tłumaczeniu ów poemat ukazał się nieprędko, jako Opisanie salin wielickich (Kr. 1902) i tam owa wzmianka o Tatrach brzmi:"Zmieniając miejsce, idę gdzie los wzywa,/Tam, kędy Karpat chochół pruje chmury,/I staję w dworze Łaskiego niebawem..."

Przypuszczalnie chodzi o widok Tatr (zwł. grupy Łomnicy), jaki się ukazuje z ostatniego etapu drogi z Krakowa przez Nowy Targ i Drogą popod Zamki do Kiezmarku, już po przekroczeniu Magury Spiskiej.

Lit. - "LP-PE" 2, 1987 (Stefan Zabłocki).