Sokołowski Jan Seweryn

Sokołowski Jan Seweryn (28 VIII 1904 Lwów - 2 XII 1953 Warszawa, poch. na starym cment. w Zakopanem), syn » Stanisława Sokołowskiego sen. Malarz (ASP w Krakowie 1923-28), prof. ASP w Warszawie od 1946, taternik.

Do gimnazjum chodził w Zakopanem (matura 1924) i wtedy zaczął uprawiać taternictwo, w początkach okresu międzywojennego. Dokonał jednego z pierwszych powtórzeń przejścia pn. ściany Koziego Wierchu oraz I zim. przejścia Orlich Turniczek i Buczynowych Czub w 1925 (z bratem Stanisławem).

Jako malarz i rysownik był pejzażystą i portrecistą, zajmował się malarstwem ściennym, tworzył mozaiki i sgraffita; np. już w 1929 był współtwórcą plafonów na Wawelu, a w 1949-53 gł. projektantem i współwykonawcą polichromii kamienic Starego Miasta w Warszawie.

Znaczna część jego twórczości artyst. łączy się z Zakopanem i Tatrami. Są to pejzaże, np. Dolina Jaworzynki (1941), cykl Krajobraz zakopiański (1943-44), następnie portrety, np. Karola Szymanowskiego (1952), oraz kompozycje figuralne, m.in. Kostka Napierski z postaciami górali (1951).

Wreszcie sgraffita i mozaiki nawiązujące do podh. tematyki lud., np. sgraffita w zakop. cukierni "Szarotka" i w restauracji "Watra" (na kominku) oraz w schronisku na Chochołowskiej Polanie, czy też mozaika nad wejściem do restauracji hotelu "Giewont" w Zakopanem, a także polichromia wnętrza domu wczasowego "Halny" (dawna "Żychoniówka").

Swoje obrazy i rysunki prezentował na licznych wystawach zbior. (od 1932), a pośmiertnie pokazywano je na wystawach indywidualnych jego twórczości, m.in. w Zakopanem w 1955.

Lit. - "WEP" 10, 1967. - "Słown. Artystów Plastyków" (okręg warsz.), Wa. 1972.