Wnuk Włodzimierz

Wnuk Włodzimierz (15 V 1915 Zakopane - 7 IX 1992 Kraków), po matce prawnuk brata Sabały. Prozaik, publicysta, działacz Związku Podhalan; studia prawnicze (Uniw. Pozn. 1937, mgr) i filoz. (UJ 1946). Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, więzień niem. obozów koncentr. 1939-41, aktywny w konspiracji w Warszawie 1943-44.

Od 1936 w jego obfitej twórczości publicyst. znaczna część dotyczy kult. i hist. spraw Podhala i Tatr, w czasie wojny w warsz. publikacjach konspiracyjnych pisał o sytuacji na Podhalu, a po wojnie ogłosił szereg artykułów o » Goralenvolku i o walce ludności podh. z okupantem hitlerowskim. Tej ostatniej tematyce jest też poświęcona jego książka Walka podziemna na szczytach (Poz. 1948 i wydania rozszerzone: Wa. 1958, 1965 i 1980).

Napisał trzy tomy esejów o wybitnych postaciach związanych z Podhalem i Tatrami: Moje Podhale (Wa. 1968), Ku Tatrom (Wa. 1970 i dalsze wydania wsp. tych dwóch tomów) oraz Na góralską nutę (Wa. 1975 i 1981). Wydał antologię lud. literatury podh. Gawędy Skalnego Podhala (Wa. 1960 i 1969, Kr. 1975) oraz opracował i zaopatrzył przedmową spuściznę pisarską Anieli Gut-Stapińskiej (Krokusy, Wa. 1956), Stanisława Krzeptowskiego-Białego (Gawędy góralskie, Wa. 1961 i 1983) oraz Feliksa Gwiżdża (Zwyrtałowa bacówka pod Wesołym Wierchem, Kr. 1986).

Tematyka tatrz. i podh. znajduje się też w jego książkach Szarotki rosną w Chicago (Wa. 1964) i Górale za wielką wodą (Wa. 1985), opisujących życie emigracji pol. (zwłaszcza podh.) w USA. Wreszcie jest autorem książki Obrazki zakopiańskie (Kr. 1983) będącej zbiorem szkiców z dziejów Zakopanego i Tatr oraz własnych wspomnień autora.

Lit. - "SWPP" 3, 1964. - "Kto jest kim w Polsce 1984". - "LP-PE" 2, 1987.