Zaborowska Irena

Zaborowska Irena, z domu Pietruszewska (4 VII 1902 Łódź - 10 III 1965 Warszawa). Malarka (studia w warsz. SSP 1923-26 i we Lwowie u prof. Antoniego Michalaka 1936-39). Malowała kompozycje figuralne, pejzaże, portrety, martwą naturę, ponadto zajmowała się architekturą wnętrz i tkaniną artystyczną. W 1948-52 pracowała jako nauczyciel tkactwa artyst. w Zakop. Warsztatach Wzorcowych, a od 1951-1963 w Zasadniczej Szkole Zawodowej im. H. Modrzejewskiej w Zakopanem.

Tatry poznała turystycznie od 1923 chodząc często na wycieczki w towarzystwie członków warsz. grupy Starszego Harcerstwa. W 1947 zamieszkała w Zakopanem i wtedy wycieczki tatrz. odbywała najczęściej w celach malarskich. Ze szczególnym upodobaniem malowała pejzaże ze stawami tatrz. (olejne i akwarelowe).

Jej obrazy rozeszły się po ludziach i niewiele można wymienić, np. Portret młodej góralki (1954, olej), Domki na Kościeliskiej (1961, olej), Brama cmentarna, Pejzaż z domkami (1957), liczne akwarele z wnętrza Tatr (w zbiorach prywatnych), np. Domek w Koprowej Dolinie (1923), Samotna limba (ok. 1930). Wykonała także z natury piękne akwarele 60 roślin tatrz. do atlasu Rośliny tatrzańskie Z. Radwańskiej-Paryskiej (Wa. 1961 i dalsze wydania) oraz rysunki do "Taternika" (1961, nr 2).

Wystawiała wielokrotnie indywidualnie i na wystawach zbior., np. w Zakopanem, Krakowie, Katowicach, Radomiu. W 1954 otrzymała wyróżnienie na Wystawie Pamiątkarstwa Podhalańskiego. Jej prace posiada Min. Kultury i Sztuki w Warszawie, Muzeum Historii Włókiennictwa w Łodzi, MRN w Zakopanem i in. Była członkiem PTT, ZPAP i Tow. Ludoznawczego.

Lit. - "Słownik Artystów Plastyków". Wa. 1972.