Czarnocki Henryk

Czarnocki Henryk (15 XII 1924 Warszawa - 12 IV 1956 w Tatrach, poch. w Zakopanem), młodszy syn » Konrada Czarnockiego .

Taternik (od 1942), mgr inż. budownictwa wodnego, asystent Politechn. Krakowskiej.

W pierwszych latach po II wojnie świat. był jednym z najbardziej aktywnych taterników, chodząc po Tatrach najczęściej z Józefem Januszkowskim i Jerzym Mitkiewiczem . Uczestniczył w pierwszych wejściach tatern. w lecie (np. na Niżnią Teriańską Przełęcz wprost od pn. w 1946) i w zimie (np. w 1946 od pn. na Wyżnią Żabią Przełęcz i w 1949 od pd. na Wyżnią Kozią Przełęcz ).

Był czł. i działaczem Klubu Wys . i instruktorem na kursach taternickich. O taternictwie pisał w artykule Nieświadomym w odpowiedzi ("Tat." 1948, nr 1-2).

Był też narciarzem wysokogórskim i czł. Komisji Turystyki Narc . ZG PTTK. Propagował używanie krótszych nart w turystyce narc., np. w opublikowanym pośmiertnie artykule: Spróbujcie a nie pożałujecie Krótkie uwagi o nartach turystycznych ("Głos Sportowca" 1956, nr 18. Zjeżdżał na takich nartach np. z Koziego Wierchu , z Żółtej Turni i z Ciemniaka wąwozem Kraków.

W kwietniu 1956 uczestniczył w zim. przejściu grani Tatr Wys .; przy wchodzeniu na Pośredni Mięguszowiecki Szczyt został razem z Tadeuszem Strumiłłą porwany śnieżną lawiną ; obaj zginęli. Pamięci ich poświęcony jest wiersz Jerzego Kolankowskiego Suita taternicka ("Tat." 1961, nr 2).

Pośmiertnie opublikowano Czarnockiego Fragmenty z listów do Matki ("Oscypek" 1956, nr 18) o tematyce górskiej.