Berdau Feliks

Berdau Feliks (1826 Kraków - 24 XI 1895, nie 1888, Warszawa).

Wybitny pol. botanik (Uniw. Krak. 1846, dr 1868), jeden z pionierów badań nad florą Tatr. Asystent (adiunkt) przy katedrze botaniki Uniw. Krak. (1847-54), prof. w Inst. Politechn.-Roln.-Leśnym w Puławach (1862-63) i w Inst. Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa tamże (1869-86).

Odbył liczne wycieczki nauk., także w Karpaty i Tatry, gdzie m.in. w 1854 przeszedł przez szereg przełęczy i wszedł na wiele szczytów, np. Bystra, Czerwone Wierchy, Świnica (niższy wierzchołek), Kościelec (I wejście?), Lodowa Kopa (dwukrotnie, raz z ks. Wojciechem Grzegorzkiem i ks. Józefem Stolarczykiem), Murań .

Jest autorem wielu artykułów i prac nauk., także o Tatrach, np. Wycieczka botaniczna w Tatry odbyta w r. 1854 ("Bibl. Warsz." 1855), Geographisch-botanische Skizze des Tatra-Gebirges ("Oester. Bot. Wochenbl." 1855), Spis roślin właściwych Tatrom (w tatrz. przewodniku Eugeniusza Janoty , 1860). Ok. 1858 napisał pracę Flora północnej strony Tatrów, nagrodzoną przez Tow. Nauk. Krakowskie. W 1868 uzyskał doktorat na Uniw. Krak. za pracę Karpaty w ogóle, a w szczególności o Tatrach, pod względem geograficznym, geologicznym i botanicznym.

W 1867 rozpoczął druk swego wielkiego dzieła Flora Tatr, Pienin i Beskidu Zachodniego, ale zdążył wydrukować tylko 39 arkuszy z powodu kradzieży dalszej części rękopisu. Wskutek nadmiaru in. zajęć i potem choroby podjął na nowo pracę nad tym dziełem dopiero w 1888, wkrótce jednak został porażony paraliżem. Na podstawie materiałów i notat autora dzieło zostało dokończone przez Franciszka Błońskiego i wówczas wydane w całości (Wa. 1890).

B. pozostawił obfite zielniki, znajdujące się obecnie w zbiorach bot. w Warszawie i Krakowie. Jest zaliczany do czołowych badaczy nauk. Tatr, a nazwisko jego upamiętnione jest w nazwach kilku roślin.