Loria Leon

Loria Leon (5 XI 1883 Warszawa - 8 IV 1932 Zakopane, poch. w Warszawie na Cment. Wojsk.). Prawnik, taternik , narciarz, ratownik tatrz., wojskowy (od 1920 lotnik, ppłk).

Ukończywszy studia prawnicze na UJ (dr 1913) i chcąc być bliżej Tatr został koncypientem adwokackim w Nowym Targu. W 1914-17 był w Legionach Pol. (artyleria, potem ułani), następnie w Wojsku Pol. 1918-30, a w 1930-32 pracował jako radca prawny.

Taternictwo uprawiał w 1909-14. W 1910 był uczestnikiem zdobycia pd. ściany Zamarłej Turni (z Henrykiem Bednarskim , Józefem Lesieckim  i Stanisławem Zdybem ), a w 1911-14 brał udział w pierwszych wejściach zim. na szczyty: Mnich , Zadni Mnich , Mały Kozi Wierch , Zamarła Turnia , Wielka Buczynowa Turnia i in., w I przejściu zimowym Grani Kościelca , w I wejściu zimowym pn. ścianą Czarnego Mięguszowieckiego Szczytu itd. (najczęściej w towarzystwie J. Lesieckiego , Mariusza Zaruskiego i S. Zdyba ).

Zaliczał się też w owych czasach do czołowych narciarzy i dokonał szeregu pierwszych wejść zim. (przeważnie na nartach) w Tatrach Zach., m.in. na Rohacze . W 1911-14 był wiceprezesem SNTT. Był jednym z pierwszych członków TOPR , brał udział w wyprawach ratunkowych (już w 1909 po Mieczysława Karłowicza ). Po I wojnie świat. przyjeżdżał do Zakopanego , aby jeździć na nartach.

Przed I wojną świat. towarzyszyła mu nieraz na tatrz. wycieczkach Jadwiga Ada Raynelówna, jego późniejsza żona (zm. 1968), która pozostawiła pamiętnik (dotąd nie opublikowany), opisujący ówczesne wycieczki i taterników.