wapień

wapień. Skała osadowa składająca się z węglanu wapnia, o budowie mniej lub więcej warstwowanej, zabarwiona b. rozmaicie: białawo, szaropopielato w białawe nieregularne smugi, bywają też wapienie żółtawe, niebieskawe, czerwone, różowe, ciemnoszare, a nawet niemal czarne. Wapienie tatrz. są przeważnie pochodzenia organicznego, ze skorupek i muszli stworzeń morskich, opadających na dno mórz zalewających Tatry w odległych epokach, w erze mezozoicznej i w trzeciorzędzie. Do wapieni pochodzenia nieorganicznego należą tzw. wapienie oolitowe, występujące np. w Bobrowieckiej Dolinie, pochodzące z górnego triasu. Wapienie stanowią główny budulec regli, Giewontu, Czerwonych Wierchów, grupy Siwego Wierchu, Tatr Bielskich. W. jest skałą śliską i kruchą, niebezpieczną dla turystów, zwł. po deszczu.