Jagnięcy Szczyt

Ostatni w pn.-wsch. kierunku szczyt w gł. grani Tatr Wys ., od Czerwonej Turni  (w Tatrach Wys .) odgraniczony Kołową Przełęczą , a od Szalonego Wierchu  (w Tatrach Biel .) - Przełęczą pod Kopą . Wznosi się nad Kołową Doliną , Doliną Zadnich Koperszadów, Doliną Białych Stawów  i Jagnięcą Doliną ; doliny te są oddzielone od siebie czterema graniami rozchodzącymi się z kopuły szczytowej J.S. Widok z wierzchołka rozległy i piękny.

Znaczna część stoków J.S. to dawny teren myśl. i częściowo past., ale szczyt ma też urwiste ściany. Pierwsze znane wejście na J.S.: Robert Townson  (Anglik) i spiski przew. (koziarz) Hans Gross, 9 VIII 1793. Od 1900 jest to szczyt często odwiedzany, zwł. znakowaną ścieżką z Jagnięcej Doliny.

Do końca XIX w. na samym wierzchołku J.S. stał duży kamienny kopiec na styku granic trzech posiadłości: Kiezmarku , Białej Spiskiej  (która w 1412-1769 wchodziła w skład pol. starostwa spiskiego) oraz dóbr lendacko-jaworzyńskich. Obecnie wszystko to jest obszarem TANAPu. Nazwa J.S. pochodzi od lud. nazwy past. » Jagnięce lub Hala Jagnięca .

Nazwa niem. i węg.: od niem i węg. nazwy Wielkiego Białego Stawu .