jarzębina

jarzębina czyli jarząb (Sorbus aucuparia), z rodziny Różowatych (Rosaceae). Drzewo b. rozpowszechnione w Tatrach i na Podtatrzu. Rośnie w krainie uprawy (często także sadzona) i w reglu dolnym; w górnym b. rzadko jako pojedyncze wypłonione drzewka; u górnej granicy lasu i w piętrze kosodrzewiny pojawia się znów często - tu jako górska odmiana (ssp. glabrata) pozbawiona włosków na liściach. Nieraz bywają to piękne, stare, grube drzewa, np. nad Morskim Okiem, w Dolinie Zimnej Wody.

Kwiaty j. są białe, w baldachogronach, mocno pachną; kwitną w maju i czerwcu. Jagody stanowią pokarm dla wielu ptaków tatrz. Pięknie wygląda j. na jesieni, gdy liście przybierają purpurową i ceglastą barwę, a jagody cynobrowoczerwoną. Podhalanie nazywają jarzębinę skoruszą lub skoruszyną. Od nazwy tej pochodzą miana różnych miejsc w górach, np. Skoruśniak, Skoruszowe.

J. znalazła się również w poezji, np. w wierszu Józefa Aleksandra Gałuszki Jarzębiny w zbiorze Cienie orłów (Wa.1932), także u Jerzego Kiersta w jego książce Kalendarz liryczny (Wa.1956).