Same góry ludzi nie wychowają, nawet przy pomocy tych nielicznych turystów, którzy odważają się zwracać "takim" uwagę.
Bieganie po Tatrach /gdzie indziej też/ obozów sportowo-kondycyjnych, to żadne nieszczęście. Trudno /i nudno/ w kółko trenować kondycję na tym samym, zapyziałym nieraz boisku.
Rzucanie "mięsem" nie tylko w tej grupie jest modne. Kiedyś od niewybrednych krzyków taternickich spod Kościelca uszy więdły przy podchodzeniu na Zawrat. Na kilometr niosło.
Rzucanie kamieniami to haniebny i niebezpieczny proceder uprawiany przez dzieci- wynika chyba tylko z bezmyślności. Nie da się Tatr zamknąć przed "takimi użytkownikami".
Część winy ponoszą opiekunowie. Pewnie też przeklinali i rzucali w młodości kamieniami bo nikt ich nie wyedukował należycie. Raz omal nie oberwałam kamieniem nad potokiem Chochołowskim, do którego zeszłam umyć ręce. Rzucał wnuczek, bo nudziło go schodzenie drogą. Zwróciłam uwagę, po czym zostałam pouczona przez "dziadka", że dziecko się musi wyszaleć. Zapytałam dziadka, czy w kościele też pozwoliłby mu rzucać. Popatrzył na mnie z politowaniem - jak na wariatkę. TPN traktować jak świątynię? - to się w niejednej pale nie mieści. Teraz chyba nie jest lepiej, ale cześć tym, którzy nie poprzestają na załamywaniu rąk.!