Kiezmarska Dolina

Wielka walna dolina, wcinająca się od pd.-wsch. we wsch. część Tatr . Dolnym swym biegiem oddziela Tatry Wysokie  od Bielskich , a otaczają ją szczyty Tatr Wys.: Rakuska Czuba , Kiezmarskie Szczyty , Widły , Łomnica , Durny Szczyt , Baranie Rogi , Czarny Szczyt , Kołowy Szczyt  i Jagnięcy Szczyt , a z Tatr Biel.: Szalony Wierch , Jatki Bielskie , Bujaczy Wierch  i Steżki .

Kiezmarska Dolina

K.D. ma pięć odnóg: Dolina Przednich Koperszadów, Dolina Białych Stawów , Jagnięca Dolina , Jastrzębia Dolina  i Dzika Dolina . Długość K.D. (łącznie z Dziką Doliną) wynosi 8 km, a ciągnie się ona od wys. 915 m (przy Drodze Wolności) do 2250 m. Gł. strumieniem K.D. jest » Biała Woda Kiezmarska . W górnej części doliny, u stóp największych ścian tatrz., leży malowniczy » Zielony Staw Kiezmarski  (nad nim stoi schronisko). Inne stawy leżą w pobliżu i w niektórych odnogach K.D.

Dolina ta odegrała ważną rolę w dziejach tatrz. Tu kierowali się pierwsi turyści (Olbracht  i Beata Łascy  w 1565, David Frölich  w 1615), pierwsi badacze Tatr, jak Buchholtzowie  (od przełomu XVII i XVIII w), brat Cyprian  z Czerwonego Klasztoru (po 1756), Robert Townson  (1793), Christian Genersich  (1797), Stanisław Staszic  (1804), Göran Wahlenberg  (1813). Poszukiwacze skarbów tracili tu życie w otaczających urwiskach (Johann Andreas Papirus  w 1771), a górnicy szukali drogocennych kruszców w pn. ścianie Łomnicy (rodzina Fabri w XVIII w.). Dla taterników wznoszące się nad tą doliną ściany i granie były terenem wielu sukcesów. Z doliną tą związane są różne podania, jak o rubinie świecącym na wierzchołku Jastrzębiej Turni . Pasterstwo istniało w K.D. od XIII w. aż do 1954.

Nazwa K.D. pochodzi od miasta Kiezmarku , do którego większa część tej doliny niegdyś należała.

---