Leszko Ludwik

Leszko Ludwik (1890 - 27 VI 1957 Kraków). Prof. liceum w Krakowie, turysta, taternik , narciarz, sportowiec i działacz sport. w wioślarstwie, kajakarstwie i kolarstwie. Jeden z działaczy krak. AZS już przed I wojną światową. Wielki propagator turystyki i narciarstwa, zwł. wśród młodzieży. W 1919-20 był instruktorem w Kompanii Wysokogórskiej .

W lutym 1914 z towarzyszami dokonał 3-dniowego rajdu narc. na trasie: Zakopane , Roztoka , Pięć Stawów Pol . (schronisko w zimie nie było wtedy zagospodarowane), Zawory , Liptowskie Kopy (I przejście zim. całej ich grani), Podbańska , Tomanowa Przełęcz , Zakopane. Wycieczkę tę opisał po 40 latach pt. Na nartach z Roztoki do Podbańskiej ("Turysta" 1954).

Turystykę narc. uprawiał również poza Tatrami i jedną taką wycieczkę opisał pt. Wycieczka w Pieniny ("Spraw. AZS Kraków" 1913). W latach międzywoj. był nadal b. popularną postacią wśród narciarzy w Tatrach Polskich .

Po II wojnie świat. ogłaszał artykuły na tematy tur. i narc., np. Gdy śpiący rycerze w Giewoncie zbudzili się i przypięli narty ("Dz. Pol." 1946, nr 234, o narciarstwie w wojsku), Turystyka i jej przyszłość (tamże 1946, nr 282), O zrozumienie piękna gór ("Sport i Wczasy" 1949, nr 32), Turystyka górska wobec nowych zadań (tamże 1949, nr 72). Zajmował się też malarstwem: malował krajobrazy (jego olejny Pejsaż był reprodukowany w czasopiśmie "Sztuki Piękne" 1929, nr 5) i jest autorem rozważań Pierwiastek geograficzny w malarstwie współczesnem ("Czas. Geogr." 1925).