Ur. 4 IV 1883 w Wieliczce, zmarł 8 IV 1934 w Warszawie - malarz, grafik, rzeźbiarz, pedagog. Twórca nowoczesnego polskiego drzeworytu. Studiował w Kunstgewerbeschule w Wiedniu (1901-04) i krak. ASP (1904-08), m.in. u Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Konstantego Laszczki. W 1910 r. i w latach 1912-13 studiował rzeźbę i drzeworytnictwo w Paryżu i Lipsku. W 1908 został nauczycielem rzeźby figuralnej w zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego i z przerwami przebywał w Zakopanem do 1918 r. Stał się miłośnikiem i znawcą folkloru podhalańskiego, zwiedzał najodleglejsze wsie Podhala i odszukane w nich motywy przenosił na swoje obrazy, a zwłaszcza drzeworyty.

W 1918 w Warszawie wystawiono po raz pierwszy jego drzeworyty podhalańskie. W 1920 wyszła jego "Teka zbójnicka", w rok później - "Teka podhalańska". Prace Skoczylasa stały się bardzo popularne i często ozdabiano nimi rozmaite wydawnictwa tatrzańskie.

W Zakopanem działał w Towarzystwie "Sztuka Podhalańska" i od 1909 r. wchodził w skład jego zarządu, był również we władzach Sekcji Ochrony Tatr i Sekcji Ludoznawczej TT, a także w zarządzie Towarzystwa Muzeum Tatrzańskiego. Był jednym z sygnatariuszy odezwy o powołaniu TOPR. Wielokrotnie uczestniczył w wystawach w Zakopanem.

Po I wojnie światowej osiadł w Warszawie i był tam najpierw docentem grafiki na Politechnice, a następnie od 1922 r. profesorem w warszawskiej ASP. Był współzałożycielem "Rytmu", "Rytu" i Instytutu Propagandy Sztuki, gdzie współdziałał z Karolem Stryjeńskim.