Dorawski Jan Kazimierz

Dorawski Jan Kazimierz (8 II 1899 Kraków - 16 I 1975 tamże). Wybitny taternik i alpinista, działacz tur., tatern. i narc., lekarz (rentgenolog) w Krakowie. W 1918-20 i 1939 służył w wojsku pol.

Turystykę w Tatrach uprawiał już od 1906, a taternictwo gł. w 1922-35 i w okresie tym był jednym z czołowych taterników. W Tatrach był współodkrywcą wielu nowych dróg tatern., np. Rumanowy Szczyt nową drogą pn.-wsch. ścianą (w 1928), Lodowy Szczyt ze Śnieżnej Doliny (1929) i pn.-zach. ścianą (1931), Mały Kiezmarski Szczyt dolnymi urwiskami pn. ściany (1929), Ramię Krywania środkiem pn. ściany (1930), Diabla Przełęcz od wsch. (1930), Gierlach wsch. ścianą (1930), Kiezmarski Szczyt pd. ścianą (1930). Towarzyszami jego wypraw tatern. byli m.in.: Adam i Marian Sokołowscy, Karol Wallisch, Mieczysław Szczuka , Alfred i Jan A. Szczepańscy , Wincenty Birkenmajer, Kazimierz Kupczyk. Uprawiał też taternictwo zim. i dokonał np. I wejścia zim. od pn. na Mięguszowiecki Szczyt (1925, z Kazimierzem Piotrowskim i Adamem Sokołowskim).

Uczestniczył w pol. wyprawach alpin. w Alpy (1931, II wejście całą pd. ścianą La Meije), Andy (1934, I wejście na Alma Negra 6120 m i La Mesa 6200 m), Wysoki Atlas (1934, jako kier., przejście nowych dróg).Oprócz b. licznych notatek, sprawozdań, recenzji itd., ogłosił wiele artykułów na tematy tatern., gł. w "Tat.", m.in.: W mrokach i w słońcu nad Doliną Kaczą (1929), O opisach dróg (1930), Sonata krywańska (1931), Problem zdobywania ścian górskich (1931), Wincenty Birkenmajer (1933), a także w "Wierchach" i prasie codziennej.

Należał do najlepszych w Polsce znawców problematyki alpin. i zwł. himalaistycznej. Z tych dziedzin również ogłosił wiele cennych artykułów, przede wszystkim w "Tat." i "Wierchach". Jest też autorem dwóch książek o dziejach zdobywania Himalajów: Walka o szczyt świata (Wa.1955) oraz Człowiek zdobywa Himalaje (Kr.1957 i czes. przekład Člověk dobýva Himálaj, (Pr.1961). Napisał również książkę wspomnieniową o wyprawie andyjskiej: Wysoko w Andach (Wa.1961). W 1932 uczestniczył w III Międzynar. Kongresie Alpin. w Chamonix i wygłosił tam referat o sztucznych ułatwieniach wspinaczki, wydrukowany w księdze sprawozdań owego kongresu (1933) i w "Tat." (1933).

Przez wiele lat był jednym z najczynniejszych działaczy w pol. organizacjach tatern.: w krak. STAZS od chwili jej założenia (w 1928-32 prezesem), w STPTT i w KWPTT (w 1946-50 prezesem), a także w ZG PTT (w 1925-48 z przerwami, m.in. jako sekr. i wiceprezes). W 1925-29 był czł. Komisji Sportowej PZN. W 1950 został mianowany czł. hon. KWPTT, a w 1974 czł. hon. PZA.