Refleksyjne
W pieśniach refleksyjnych przeważa: myśl, refleksja, zaduma. Swoiście filozoficzne, co wyraźnie wyodrębnia je spośród innych - są najbardziej charakterystyczne dla Podhala...

Kie górol umiyro,
nik za nim nie płace,
ino zimny dyscyk
po turnickak siece.


Smutno sércu mému,
kie pomyśle sobie,
ze za rocek, za dwa
muse lezéć w grobie.


Ni mom pociesenia,
w polu go nie sieje,
pocies-ze mnie, Boze,
skąd sie nie spodzieje.


Młodoś moja, młodoś,
takom cie straciła,
jako by tom skałe
do wody rzuciła.


Śpiywom jo se, śpiywom
i bede, i bede,
coz mi po piyniązkak,
kie umiroł bede.


Ej, zagrojcie, dudzicki,
z tyj siwyj kuozicki,
co sie mi zabiła,
kie wodzicke piła.


Ej, śpiywom jo se, śpiywom,
chociaz jo nic ni mom,
ej, ptaskowie śpiywajom,
chociaz nic ni majom.


Nuty moje, nuty,
skąd wy sie bierecie?
Na mojem serdecku
same sie siejecie.


Jak jo póde stelo,
to mie bedzie skoda,
ná kázdym wiyrsicku
bedzie płakać woda.


Hej, ni má tyz to, ni má,
jak na Bukowinie,
nápiyrwéj sniég kurzi,
ná uostatku ginie.



Nie smućcie sie, Tatry,
hej, zeście takie stare,
przyńdzie nowy rocek,
hej, uodmłodniecie całe.


Góry nase, nase góry,
pozłociste skały,
gdy sie w was zapatrze,
to widze świat cały.


Jeżeli znalazłeś/aś błąd, nieaktualną informację lub posiadasz materiały (teksty, zdjęcia, nagrania...), które mogą rozszerzyć zawartość tej strony i możesz je udostępnić — KLIKNIJ TU »»
ZAKOPIAŃSKI PORTAL INTERNETOWY Copyright © MATinternet s.c. - ZAKOPANE 1999-2026