Ja jestem zdecydowanym zwolennikiem zabierania dzieci w góry. Trzeba oczywiście dostosować plany do dziecka. W opisanym przypadku myślę, że plan był do niczego, a i wyekwipowanie nędzne. Z wędrówki ze swoją córką, wiem, że dzieci super szybko regenerują się nawet po dużym wysiłku, ale moszą mieć odpowiedni prowiant. Bardzo dużo piją w górach, a słodycze prawie natychmiast dodają im sił i ochoty na dalszą wędrówkę. Trzeba więc tego zabrać odpowiednio dużo. Uważam, że dziecko można zabrać prawie wszędzie, ale trzeba dobrze zaplanować wycieczkę. Bardzo trudne trasy tylko z ubezpieczeniem (uprzęże, lina itp.) i krótkie (bo z dzieckiem na nich dłużej zejdzie). Trzeba też dobrze znać możliwości swoje i dziecka, bo jeśli dziecko jest "bojące" to na trudnych trasach raczej sie do gór zrazi zamiast się nimi zarazić. Moja córka (7 lat) jest bardzo zawzięta i ambitna więc raczej woli strome podejścia po skałach niż spacer po dolinie gdzie się nudzi i marudzi. Musi mieć przed sobą jakiś ambitny (dla niej) cel najlepiej zdobycie jakiejś przełęczy lub szczytu. Chyba dla większości dzieci gorszym rozwiązaniem jest całodniowy długi marsz łatwym szlakiem, niż krótszy trudniejszym. Ostatnio planujemy przejść Czerwone Wierchy, a jest to niestey szlak łaty ale długi, więc na pewno przejdziemy go z dwoma noclegami (na Hali Ornak i Na Hali Konratowej. I na pewno z jakimś długim postojem na ciepły posiłek w środku dnia. Z nosidełkiem i małym dzickiem (takie też mam) na pewno bym się na taki szlak nie wybrał.