Będąc w St. Roztoce, zaintrygowało mnie malowidło wiszące na frontowej ścianie salki po prawej stronie od wejścia. To taka bardziej kameralna, niewielka jadalnia, nieraz noclegownia przy nadmiarze turystów.
Może nie tylko mnie to zainteresowało, kto nam turystom tam patronuje, więc wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu -podaję info przekazane mi przez bardziej dociekliwą turystkę z Lublina - Agatę.
Swoją drogą sugestia Goralssa, by się tam kiedyś spotkać i pogadać, może nie tylko o doznaniach kulinarnych, są warte przemyślenia choć nie odkrywcze. Poprzednie takie próby /Andy?/ chyba nie wychodziły?
Może się wreszcie uda, np. w II połowie czerwca, czyli za 9 miesięcy!!!???
Pozdrawiam sympatyków Roztoki.
cyt:
"Bł. Pier Giorgio (czyli po polsku: Piotr Jerzy) Frassati urodził się w Turynie w Wielką Sobotę, 6 kwietnia 1901 roku.
Frassati to młody Włoch, który nie był bynajmniej uosobieniem doskonałości - miał kłopoty z nauką, palił fajkę i cygara.
Na jednym ze zdjęć widzimy go jak ciągnie z kolegami beczkę wina!
Jako zdrowy, wysportowany (czynnie uprawiał alpinizm, świetnie pływał, jeździł na rowerze, nartach i konno),
przystojny student politechniki, był szczerze lubiany przez kolegów i koleżanki, których porywał na górskie wspinaczki w pobliskich Alpach, ale również do udziału w nabożeństwach kościelnych, procesjach i adoracjach. "

". Tak, syn senatora Frassatiiego rzeczywiście bardzo ukochał góry. W każdą wolną niedzielę pokonywał w niewielkim gronie przyjaciół szlaki, które nieraz prowadziły na wysokość ponad 3000 m n.p.m. Tam - jak pisał do matki - oddychał świeżym powietrzem i podziwiał wielkość Stwórcy. Tam też radował się cennym darem przyjaźni. W latach studenckich założył wraz z grupą wypróbowanych przyjaciół klub pod nazwą "Stowarzyszenie Ciemnych Typów". Jego członkowie - drabowie i drabinki przyjęli za cel apostolat wiary i modlitwy"

"Znajomi mówili o nim również "Fracassati". Przezwisko to pochodzi od włoskiego słowa fracasso, które oznacza hałas. Jednym ze sposobów wyrażania radości był dla Pier Giorgia śpiew. Miał on donośny głos, jednakże... Oto, co mówi o jego śpiewie jeden z przyjaciół: Bardzo lubił śpiewać, ale fałszował okropnie. Gdy ktoś w kościele zwrócił mu uwagę, że fałszuje, odpowiedział: "Trudno, ważne jest śpiewać". Śpiewał za czterech wydzierając się tak, że musieliśmy zatykać uszy. "
koniec cytatu. -życiorys jakby niepełny, może będzie dodatek!